Chcę zniknąć. Nie wiem już nic… nie znam siebie. Bo kim ja do cholery jestem? Jaka jestem? Co czuję i czego chcę? Zagubiłam się… .

Zagubiłam się w poszukiwaniach samej siebie. Popełniłam tyle błędów, tyle potknięć… i w końcu upadłam. Tylko zamiast poranionych kolan, mam potłuczoną duszę i zakrwawione serce. A ciężar myśli nie pozwala mi się podnieść.

Nie chcę robić tego, co robię… a w dodatku nie chcę też, aby to, co się wydarzyło było moją przeszłością. Bo ja tak bardzo nie chcę mieć takiej przeszłości… .

Wypowiedziałam tyle słów, które wydawały mi się prawdą… a nie były. Teraz to wiem, teraz to widzę, teraz to czuję. Piękne, wartościowe słowa potraktowałam, jakby były totalnie bez wartości. Nie posłuchałam siebie, przebłysków swojego zdrowego rozsądku. I teraz jest mi tak wstyd przed samą sobą… .

Sądziłam, że byłam we wszystkim prawdziwa. W swoich myślach, w swoich uczuciach. Przekonana o nich – zaklinałam się. A jednak nie byłam… i okłamywałam samą siebie. Skąd to wiem? Bo obojętność przyszła za szybko… .

A wartości, jakie dotychczas uznawałam przestały mieć jakiekolwiek znaczenie. I to jest w tym wszystkim najgorsze i najbardziej boli. Czuję się jak jednostka bez zasad, bez ustalonej wewnętrznej hierarchii. Ja już nie wiem co jest dobre, a co złe… i długo nie pozwala mi to zasnąć.

Potrzebuję znowu nadać moim czynom jakiś kierunek, życiu jakiś rys, potrzebuję się przewartościować… a nie umiem. Nie wiem jak, bo ja nie wiem już co jest prawdziwe. I zwyczajnie nie mam pojęcia czego ja chcę.

Wiem tylko czego się obawiam. Obawiam się działać wbrew sobie. Dalej i znowu. Obawiam się kontynuacji i powtórki…

Tak wielu rzeczy żałuję. Tak bardzo cofnęłabym czas, gdyby się dało. Choćby tylko po to, aby nie wypowiadać tych słów. Nie podejmować tych decyzji. Nie mieć tej przeszłości.

Tak mi źle… . Nie jestem tym kim chcę być, nie jestem sobą. Nie robię tego, co chcę. Jak się okazuje – nawet moje słowa nie potrafią pokryć się z rzeczywistością. Okłamywałam nie tylko siebie… .

Nie chcę tu być. Chcę zniknąć…

i zniknę. Tak po prostu. Może w ten sposób poznam prawdziwą mnie?

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>